Ervaringen van cliënten met Haptopraxis Haptotherapie

Hier lees je enkele ervaringen van cliënten. Het is hun eigen ongecensureerde tekst. De namen zijn uit respect voor hun privacy weggelaten, daar waar ze erbij staan is dat met toestemming.

Niet meer zo afhankelijk en onzeker én een stuk lichtvoetiger door het leven gaan

Al langere tijd was ik op zoek naar mijzelf. Niet meer de onzekerheid wat anderen van mij vonden, maar meer mijn eigen gevoel herkennen en vandaaruit beslissingen nemen en leven.

Het gebeurde dat ik in sommige situaties ontplofte in woede en ik totaal niet begreep waarom dit gebeurde. Mijn gevoel leek soms een doolhof.

Ook vond ik het moeilijk om mijn grenzen te herkennen en aan te geven.

Zo wilde ik niet verder, en besloot om daarvoor hulp te zoeken.

Na goede ervaringen van anderen gehoord te hebben over Jitske en haar praktijk, nam ik contact met haar op.

Zo is mijn zoektocht naar mijzelf begonnen.

Elke keer dat ik bij Jitske kwam waren er wel één of meerdere situaties geweest waar ik mee worstelde en mijn gevoel heen en weer vloog. Wat was het fijn om deze onder de loep te nemen, en steeds meer te begrijpen waar die gevoelens vandaan kwamen. Ik keek er telkens naar uit om mijn hart te luchten en steeds beter mezelf en mijn patronen te herkennen.

Soms kwam ik bij Jitske en dacht ik dat het wel goed ging, maar door haar goede vragen(kleine prikjes) wist zij toch weer mijn verborgen gevoelens, die ik zelf soms niet eens herkende, naar boven te halen.

De duidelijke handvaten die ik van Jitske kreeg, maar ook haar eerlijkheid (dingen die je eigenlijk niet wilt horen, maar wel nodig zijn om te zeggen 😉) hebben mij enorm geholpen.

Ook gaf Jitske mij het gevoel dat ik totaal mezelf kon zijn, niets was te gek om te bespreken, dat voelde heel veilig.

Steeds beter leerde ik mezelf kennen en ook steeds meer werd ik blij met mezelf.

Na anderhalf jaar intensieve gesprekken, met veel tranen, veel voorbeelden om mee verder te kunnen, hard werken aan mezelf en ook zeker met humor, kan ik deze bijzondere en leerzame periode bij Jitske afsluiten.

Niet meer zo afhankelijk en onzeker, maar een blijde vrouw, die voor mijn gevoel, een stuk lichtvoetiger door het leven mag gaan.

Daar wil ik Jitske met liefde voor bedanken, dat zij met mij meeliep met haar rust, humor, oprechtheid, volle aandacht op mijn zoektocht naar mijzelf.

Een dankbare, blijmoedige vrouw(59 jaar)

De reis naar het voelen, de reis naar binnen, de reis naar huis…

De reis samen duurde bijna twee jaar. Bleek achteraf.
Want toen ik naar je uitreikte, had ik geen idee.
Ik wist alleen dat ik stappen te zetten had.
Mijn adem zat hoog in mijn borstkas en mijn lijf probeerde me dingen te vertellen, maar ik wist niet goed wat.
De osteopathie had me best al veel gebracht, maar het mocht zachter.
Het mocht nog meer in de vertraging.
Het mocht met nog meer aandacht.
Aandacht om juist de subtiele boodschappen van mijn lichaam te kunnen gaan verstaan.
Ik ging googelen en kwam bij jou.

Vorige week voelde ik dat de cirkel rond was.
Ik sta op de drempel naar de volgende fase in mijn leven en het klopt precies.
Het klopt zo dat ik je toen vroeg.
Het klopt zo dat je in mijn proces van de afgelopen twee jaar er was. Als een vertaler, als een richtingaanwijzer, als een spaceholder, zodat ik mijn eigen waarheid en wijsheid ten volle kon ontdekken. En ik ervoor durfde te gaan staan.

We keken samen terug naar wat mijn hulpvraag was toentertijd.

Ik kreeg kippenvel bij het terugkijken, want er stond:

Ik wil ontdekken wat er te ontdekken is.
Ik wil loslaten wat los mag.
Ik wil zien wat gezien mag worden.
Ik wil bij mijn emotie blijven i.p.v. reguleren.
Ik wil bij mezelf zijn, ik wil voor mezelf gaan staan en bij mezelf blijven.
Ik vol aanwezig blijven in plaats van mezelf terugtrekken en afsluiten.
Ik wil vol mijn eigen ruimte innemen met een open hart.
Nieuwe paadjes mogen ontstaan. In mij en buiten mij.


We hebben geen plan gemaakt. We hebben elkaar alleen maar ont-moet.
We hebben gewerkt met wat er was.
We hebben de spanning opgezocht.
En in iedere ontmoeting gebeurde het van-zelf.
Het is niet gepland, niet gestuurd, niet bedacht
en wat ik verlangde, heeft zich precies ontvouwen.

Geen idee hoe, want we hebben alleen maar de stappen in het moment gezet.
Wat gezien en gevoeld mocht worden in het moment,
diende zich gewoon aan.

“Wat leeft er nu op dit moment in je?”

Vaak hoefde de vraag niet eens gesteld te worden, want op het moment dat ik bij jou de ruimte instapte begon het al.
Een been begonnen te trillen.
Een brok verdriet in mijn keel.
Zwaarte in mijn schouders en nek.
Een ervaring diende zich aan om gedeeld te worden.

Beetje bij beetje leerde ik mijn eigen lichaam kennen.
Beetje bij beetje leerde ik mezelf kennen.
Ik leerde hoe ik naar binnen kon gaan.
Hoe ik kon luisteren naar de wijsheid in mij.
Hoe mijn lichaam met allergrootste en prachtigste metgezel is.
Hoe ze het beste met me voor heeft en hoe ze alles veel beter weet dan mijn hoofd denkt te weten.
Hoe ik op die wijsheid mocht gaan vertrouwen.
Hoe spannend soms ook, omdat nieuwe paadjes nu eenmaal nieuw en daarmee spannend zijn.
Maar die ook zo ontzettend bevrijdend zijn.
Want wat een ruimte ontstaat er.
Ik heb een ruimte in mijn eigen lichaam ervaren. In mijn ‘innerlijke landschap’.
Een ruimte waar ik doorheen kan ademen,
waar ik contact mee kan maken,
waar ik mee kan praten,
waar een wijsheid is die me gidst en laat voelen wat nog wel voor mij klopt en wat niet meer.

In ieder moment heb ik stappen gezet, gedurende de afgelopen twee jaar, die me bij mezelf lieten komen en blijven.
Die me in staat stelden om oude trauma- en beschermingspatronen te transformeren en daarmee erbij te blijven, in plaats van uit te checken.
Om aanwezig te blijven, voor mezelf én ook voor anderen.
Want een uitgecheckte Evelien dient niet. Het dient mezelf niet. Het dient anderen niet.
Ook een Evelien in oude patronen, van hard werken en zo hard haar best doen, dient niet.

Het gaat over overgave.
Over vertrouwen.
Over luisteren naar de dieper Wijsheid.
Over luisteren naar de Liefde van het Leven zelf.

Het gaat over het peddeltjes in doen en mijn bootje laten meedrijven.
Soms dobberend op één plek.
Soms sneller bewegend.
Maar altijd op precies de plek waar het mag zijn. Omdat het echt goed is én er voor me gezorgd wordt.
Ik hoef het niet te controleren.
Ik hoef me ook niet meer aan te passen.
Alles mag er zijn.
Alles is goed.

Zucht.

En juist dan kan je ook tot pijnlijke én tegelijkertijd hele mooie ontdekkingen komen.
Dingen die ik ook niet had bedacht, maar die nu wel zichtbaar werden.
Dingen die er al waren, maar bedekt waren gebleven.
Dingen die gezien mochten worden.
Het aankijken ervan: oh zo spannend, pijnlijk, moeilijk, onontkoombaar.
Ik kon maar één ding: mijn lichaam het me laten vertellen in ieder moment. Er was geen andere optie. Ik wist dat als ik nu mijn hoofd aan het roer zou laten, ik geen stap zou durven zetten. Ik kon alleen maar mijn lijf en mijn hart laten spreken. Niet nadenken over de toekomst, niet nadenken over de consequenties, alleen maar voelen in het nu, wat voor mij de waarheid was. Wat eerlijk was. Hoe pijnlijk en pittig ook.
Dit was eerlijk.
Dit was liefde.
Al het andere zou gebaseerd zijn en blijven op angst.
Ik stelde mezelf de eerlijke vraag:
kon en wilde ik straks terugkijkend zeggen dat ik uit angst had gekozen?
Dan zou de rest van mijn leven gebaseerd zijn op angst.
En ik kon dat niet.
Ik wil een leven gebaseerd op Liefde.
Ook al ziet die Liefde er dan misschien anders uit dan ik me altijd had voorgesteld.

Dit was mijn antwoord.
Dit was mijn keuze.
En het leven geeft me dus precies wat ik nodig had in ieder moment:
De support, tools en space waarin ik naar binnen kon, kon gaan voelen en thuis kwam.
Tegelijkertijd kreeg ik volop ook mijn ‘praktijkmateriaal’.
Het één kon niet zonder het ander.

En ik had precies wat ik nodig had om hierdoor heen te kunnen bewegen.
Ik heb zoveel support en liefde gevoeld.
Van mijn lijf.
Van mijn familielijn.
Van mijn eigen Zijn.

En van jou.
Een zo’n scherpe, krachtige en heldere spiegel.
Eerlijk. Open. Oprecht.

Lieve Jitske, al vaker uitgesproken:
Wat was dit een creatie.
Wat was dit een reis.

Dank je wel voor het samen oplopen in deze voor mij zo bijzondere, heilige, periode in mijn leven.
Er is een verbinding gelegd.
Tussen ons.
Maar bovenal tussen mij en Mij.
Tussen mijzelf en mijn wijze, prachtige lichaam.
Tussen mijzelf en mijn diepere Weten.
En die verbinding wordt alleen maar sterker en sterker.

Ik ben Thuis gekomen.

Evelien van Ommen
Maart 2024

Sinds jaren begin ik weer andere dingen te voelen dan boosheid en verdriet

Bij Jitske heb ik geleerd om naar mezelf te luisteren, lief te zijn voor mezelf en ik heb een begin gemaakt met van mezelf te houden.
Door de veilige omgeving die ze creëert durfde ik mijn muren te laten zakken en begin ik voor het eerst sinds jaren weer andere dingen te voelen dan verdriet en boosheid.
Ik ben enorm blij dat ik Jitske heb leren kennen en vertrouwen zodat ik met haar hulp een betere versie van mezelf aan het worden ben.

Van burn-out naar in verbinding met mijn lichaam en signalen

Ik had een burn-out gekregen mede doordat ik de grenzen van mijn eigen lichaam nooit goed heb opgemerkt. Jitske heeft mij geholpen om te leren welke grenzen mijn lichaam aangeeft en hoe ik die beter kan opmerken. Ik heb geleerd om in verbinding te staan met mijn lichaam en hoeveel mijn lichaam mij verteld.
Ik kan de haptotherapie samen met Jitske van harte aanbevelen. Jitske is een eerlijke en aardige vrouw die jouw goed aanvoelt en je helpt om in verbinding te staan met jezelf.

Ik vond het heel erg leerzaam, ook leuk, ik heb mijn lichaam echt leren kennen. 

Vrouw, 23 jaar

Stabieler in het leven staan

Een lang traject vraagt om wat meer tekst. Ik zou het traject te kort doen met een paar zinnen over hoe fijn het was en hoeveel ik er mee geholpen ben. Vandaar een iets langer bericht.

Diepe dalen en korte kleine pieken. Daar had ik veel last van. Er was een onbalans die ik jaren lang had geaccepteerd als zijnde; dit is wie ik ben. Steeds meer en meer kwam de drang, noodzaak, wens om hier iets aan te doen. De diepen dalen kosten mij te veel in mijn werk en relatie en nog veel belangrijker (dat zag ik toen niet) mij zelf. Gewone therapie zag ik niet zitten, in mijn jeugd wat ervaring mee gehad. Haptonomie voelde om een reden juist. Via mijn vriendin kwam ik bij Jitske terecht, hulpvraag: balans, minder diepe en lange dalen en langere grotere pieken. In de 1e mail stond letterlijk ’stabieler in het leven staan’.

Na kort mail contact een 1e afspraak  gepland. Uiteraard is z’n 1e afspraak spannend maar al snel voelde ik mij welkom en veilig in de praktijkruimte. Na deze eerste afspraak zouden er nog 29 volgen. Iets wat ik nooit had verwacht. En iets waar ik enorm dankbaar voor ben. Waarom zo veel? Was het echt nodig? In mijn geval ja. De eerste afspraken waren met name gericht op aftasten, wat kan en wat kan niet, hoe ver kan ik Jitske volgen, gaat het te snel of te langzaam en hoe gaat het hier te werk. Samen vonden we hier in onze tempo en chemie en vonden we ook wat er achter mijn hulpvraag lag. Waar kwam mijn disbalans vandaan?

Na enkele afspraken viel de term mannelijkheid. Als man meteen een beladen term. In de maatschappij waarin wij leven wordt er van de man veel verwacht en een aantal dingen “niet geaccepteerd’’. Gevoelig opstellen bijvoorbeeld wordt snel bestempeld als zwak, althans dat denken wij en houden wij zelf in stand. Jitske leerde mij in mijn kracht te gaan staan, vanuit mijn mannelijkheid maar zacht naar mij zelf, ruimte in te nemen en daar te zijn. Dit kon ik direct toepassen in alle facetten van mij leven wat mij direct hielp.

Dit alles niet in het hoofd, maar juist vanuit voelen in je lijf. Dat wat haptonomie is.

Een zin die Jitske veel heeft gezegd: “ja dat denk je in je hoofd, maar wat zegt je lijf? Ga eens naar binnen”. Je zal denken; had je daar 30 afspraken voor nodig? Nee dit was al na ongeveer 8 a 9 afspraken, er werd hard gewerkt in de uren die we samen waren! Ik had het hier bij kunnen laten, ik stond namelijk sterker in mijn schoenen. Maar we waren niet klaar. De balans was er nog niet helemaal, we voelde beide dat er nog meer te halen was. Wat bleek was dat de mannelijkheid en alle wijze lessen en inzichten erom heen nodig waren om verder te kunnen bouwen, verder naar binnen te gaan. Vele afspraken verder bleven kwartjes bij mij vallen en geregeld waren er sessies waar bij ik met verbazing, opluchting, verrijkt of verdriet naar buiten liep omdat we weer tot een kern waren gekomen, die ik zelf nog niet had gezien en ook niet zonder begeleiding had kunnen ontdekken.

Het jongetje in mij is er één van. Hoe ik omging met spanning was door in mij zelf de hand te reiken naar iemand zoals een kind dat ook doet als hij iets spannend vindt. Dat deed ik dan naar mijn vriendin, collega’s of vrienden. Hierdoor creëerde ik een afhankelijkheid
naar andere bij moeilijke situaties. Samen met Jitske leerde ik dat ik ook in mij zelf het kind gerust kan stellen door de man in mij naar voor te laten treden zodat het kind op de achterbank mag gaan zitten.

Op de bank (de behandeltafel) moest ik altijd het hardst werken. Vaak dacht ik op de bank, maar nu moet ik toch iets voelen, hoor ik nu te gaan huilen? Dit gebeurde nooit. Tot die ene dag. Jitske pakt een spier in mijn rug en houdt hem vast. Zonder enige aanleiding begin ik te huilen. Geen context die ik kon plaatsen bij het verdriet, gewoon tranen en verdriet. Stil verdriet. Al die ongeveer
22 sessies ervoor waren allemaal in dienst van dit ene moment. Het was weleens eerder genoemd maar bleef vluchtig, nu kon ik er niet om heen. Nu was ik er blijkbaar klaar voor om daar mee te gaan werken. Er volgde nog 5 afspraken die achteraf opbouwend waren naar afspraak 28. De afspraak waarbij ik mijn verdriet in een oefening letterlijk naast mij neerlegde. Er volgende 6 a 7 weken zonder afspraak, even ontdekken wat dit zou doen met mij. Er volgende 6 weken waarbij ik snel geëmotioneerd werd door muziek of film, eigenlijk alles. Waar ik dat in het verleden nog zou veroordelen kon ik er nu om lachen. Een bijzondere gewaarwording. Het mocht er zijn, in al mijn mannelijkheid mocht ik ook verdrietig zijn en dat tonen. Afspraak 29, ik ben weer uit balans, ik ervaar onrust, ik wil rust. Het is herfst, ‘je resoneert met de natuur’ zegt Jitske. Ohja dat wist ik eigenlijk wel, nog een laatste keer op de bank dan, niet hardop gezegd maar beide zo gevoeld.

Een laatste afspraak gepland, nummer 30, niet toevallig een rond getal en ik was 30 toen we begonnen. Een afspraak
gericht op terugkijken en afronden. Ik vind het spannend, alsof je gaat zwemmen de 1 e keer zonder zwembandjes maar dan anders en na 2 jaar en 3 maanden zwemles. Maar zoals Jitske zegt “af is tussen 6 plankjes”, we blijven altijd ontwikkelen en de deur blijft altijd openstaan. Al denk ik dat ik voorlopig niet meer naar binnen hoef.

Dit stukje tekst doet eigenlijk nog geen eer aan de 30 afspraken die we hebben gehad. Ik wil enkel laten zien wat er mogelijk is (ook voor mannen!). Begin zelf aan de reis, zie wat het je brengt.
Enorm dankbaar voor de reis, de ontwikkeling die we samen hebben gemaakt. Ik ben als mens enorm gegroeid, in al de facetten van mijn leven gaat het goed en kan ik veel meer aan. Rondom mannen kan ik in mijn kracht blijven staan zonder mij zelf te verliezen, in mijn relatie kan ik veel makkelijker communiceren over wat er in mij gebeurt. Ik ben veel vrolijker, ik geniet meer van alles. Er is balans.
Vele lessen en inzichten draag ik bij mij voor het leven. Jitske bedankt voor alles.
Man, 33 jaar.

Ik voel mijn grens niet op tijd – grenzen leren voelen

Je hebt een prachtig vak. Al vaak heb ik er met anderen over gesproken en ze ook al meerdere keren jou getipt. Rare is dat ik nog altijd in m’n hoofd heb een ‘review’ voor je website te schrijven, maar ik het ook lastig vind. Misschien omdat ik er teveel over na ga denken. Dus hier een poging zonder lang nadenken:

Al pratend tegen een vriendin over ‘grenzen over gaan wat werken en dingen voor anderen doen’ betreft, realiseerde ik me dat ik die grens altijd pas ervaarde als ik ‘m al weer over gegaan was. Ik realiseerde me dat ik de grens niet op tijd voelde. Zo kwam ik op het idee dat ik dus niet weer op zoek moest naar iemand om mee te praten, maar naar iemand die me hielp om grenzen te leren voelen. En zo kwam ik bij Jitske terecht. Natuurlijk werd er ook gepraat. Maar de grote verandering is geweest dat ik me veel bewuster ben van mijzelf én mijn hele lijf. Ik voel me meer een geheel. Ze heeft een ontwikkeling bij me in gang gezet die nog steeds doorgaat, al is het inmiddels al een tijdje geleden dat ik bij haar geweest ben.

Ik wil dit toch schrijven, omdat ik iedereen gun om zich meer een geheel te voelen!

Spanningsklachten

Hulpvraag: Mijn probleem is dat ik erg gespannen ben, tegen dingen opzie, in bijna alles gestrest/gehaast ben.
Dit uitte zich bij mij in een erg gespannen buik/borst, al erg lang en bijna constant. Ik had ook veel last van
steken/pijn in de borst en af en toe hartkloppingen. Daar wilde ik vanaf!
Wat persoonlijke eigenschappen: ben detaildenker, wat onzeker, perfectionistisch, betrouwbaar, vermijd
conflicten.
Heb verschillende gesprekken met praktijkondersteuner huisartsenzorg GGZ gehad, om de bron van mijn
spanningsklachten aan te pakken. Daar hebben we op veel dingen een vinger kunnen leggen maar kwamen
niet verder met spanning wegnemen. In overleg kwamen we tot de conclusie dat Haptotherapie waarschijnlijk
een goede therapie voor mij zou zijn.
Dus aansluitend aangemeld bij Haptopraxis en ik kon gelukkig snel terecht!
Toen ik bij Jitske in de praktijk kwam zag zij al meteen aan hoe ik erbij zat, een blok spanning. Dat gaf gelijk
een goed gevoel over dat ik nu op de goede plek was!
We hebben veel besproken, zoals: mijn voorgeschiedenis, hoe ik in het leven sta, zelfvertrouwen, leren
overgeven/vertrouwen/loslaten, emoties uiten, wat past bij mij, houding op het werk, wat is mijn verlangen.
Ook heb ik diverse oefeningen gedaan om te leren ontspannen, mijn (werk-)houding te verbeteren,
rustmomenten in te bouwen en nog veel meer.
Maar echt bijzonder waren de sessies op de behandelbank. Het voelde soms net of ik in een andere wereld was
geweest. Soms kon ik echt alle spanning loslaten, nu weet ik dat dat kan!
Zo wat kernwoorden die blijven hangen: Stress is een keuze!, doe alles bewust, ontspan.
Ik ben er nog niet, spanningsklachten zijn wel verminderd maar buikspanning blijft een thema in mijn leven
waar ik rekening mee moet houden. Maar ik weet dat loslaten mogelijk is en ik heb veel handvatten gekregen
om dat te bereiken!
Ik kan Haptotherapie van Jitske zeker aanraden, omdat mijn ervaring is dat ze gelijk goed aanvoelde hoe ik in
elkaar zat. En het contact altijd zeer prettig was.
Man, 37 jaar

Ruimte voor mijn eigen zijn

Toen ik alweer jaren na een flinke burn-out, met nog altijd vage depressieve/paniek klachten, bij Jitske terecht kwam, heeft ze me geholpen eindelijk echt naar mijzelf te leren kijken. En bij alles wat ik zag hier open over te praten, zonder schaamte. Alles mag op tafel, zonder oordeel.
Vragen over mijn identiteit/ seksualiteit waren eindelijk bespreekbaar. In tegenstelling tot mijn ervaringen met hulpverleners waar ik mij zelf nooit volledig durfde uit te spreken en/of geaccepteerd voelde met alles wat er is. Jitske stelde me op mijn gemak door haar niet oordelende mindset. Dit gaf, samen met de haptotherapeutische werkwijze, openheid, ruimte en heel veel vrijheid. 

Mijn depressieve en paniekklachten zijn stap voor stap helderder en rustiger geworden. Ik sta weer met meer energie in het leven. Begrijp mijn gevoelens steeds beter en voel nu echt: – ik mag er zijn -, met alles van mij, de leuke dingen, de angsten, de energie, de liefde voor mensen in mijn leven.
Inclusief alle leuke verlangens, wensen, avonturen en bijbehorende gevoelens, hobbels en uitdagingen.  Het leven is eigenlijk best heel leuk 😉
Dank Jitske voor je hulp! (vrouw 41)

Hyperventilatie

Nietsvermoedend rij ik met mijn vriendin op snelweg, op weg naar Amersfoort. Knooppunt Hoevelaken nadert en ik krijg pijn op de borst, begin te trillen en kan nog net mijn auto langs de weg zetten. Paniek, dat was het, ik dacht dat me laatste minuten waren geslagen (dit omdat ik een spierziekte heb in combinatie met een cardiomiopathy) De ambulance kwam nadat mijn vriendin in paniek 112 had gebeld. Mijn mond hing scheef en me armen en benen samengetrokken, ik viel weg en kwam na enkele minuten weer bij met de ambulancebroeder naast me. Het was niet mijn hart maar een ernstige hyperventilatieaanval. “Gelukkig”, dat woord was het eerste wat door me heen ging. Maar zo gelukkig werd ik in de periode hierna helemaal niet, ik durfde niet meer de snelweg op en ik kreeg te pas en te onpas angst-/paniek aanvallen. Het ging mijn leven beheersen en wist niet hoe ik dit alleen moest gaan oplossen. Ik weet nog dat de ambulancebroeder mij attendeerde op haptotherapie, “ik dacht; haptotherapie??? Vast een vaag en zweverig iets!”. Toch moest er wat gaan gebeuren en heb ik de telefoon gepakt om een haptotherapeut te bellen. Jitske nam op en het voelde gelijk goed, haptotherapie is niet vaag en zweverig, het heeft mij gebracht wie ik nu ben; zelfverzekerd, met beide benen op de grond en vooral relaxed. Ik ben bij Jitske gekomen met een probleem maar ik kan het iedereen aanraden, zelfs als je denk dat alles ok met je is. Ik ben erachter gekomen dat je je moet realiseren wie je bent en wat-/ hoe je je voelt, in de hectiek van het leven gaan mensen maar gewoon door en dat heb ik nu gelukkig doorbroken dankzij deze therapie. (man-1988)

Hoog urgent

Ja zo voelde ik mij toen ik dan toch eindelijk de stap nam om hulp te zoeken. Waar had ik toch last van? Wat mankeerde mij toch? De buitenwereld zag mij als een vrolijke, hartelijke vrouw, waar je altijd terecht kon. Maar dat was een masker, diep van binnen was ik kapot, leeg, het leven verstikte mij. Er was geen genieten meer, deed alles op de automatische piloot. Ik was aan het overleven en de energie in mij verdween. Grenzen aangeven of mijn gevoel uiten deed ik niet. En vuile was hang je niet buiten, zo was mij geleerd. En als je al een poging deed, deed je dit zeer doordacht, vooral niemand kwetsen of te kort doen. Maar het was genoeg, zo wilde ik niet verder met als gevolg mijn noodkreet naar Jitske. Via de mail en snel op verzenden drukken voordat ik mij bedacht. Een afspraak volgde en nog twijfelde ik. “Doe ik hier goed aan? “. De eerste ontmoeting voelde direct goed, en voor ik het wist had ik mijn hart gelucht. En alleen dat luchtte al op! Maar nu moest er aan gewerkt worden, praten, oefeningen, voelen via licht handcontact en ook oefenen voor thuis. Zo kreeg ik inzicht in mijzelf, in mijn gevoel, in mijn sterke en zwakke punten. Ik klom weer uit het dal en zag de zon weer. Humor kwam terug en nam niet alles meer zo zwaar. Ik draag de last van anderen niet meer, kan los laten en geef mijn grenzen aan. Ik vond mijzelf terug en cijfer mezelf niet meer weg. Natuurlijk is er nog af en toe een dip, maar er is ook balans en energie, waardoor ik er weer bovenop kom en er niet in blijf hangen. Het leven biedt veel mooie dingen, ik geniet weer! (vrouw -1970)

Verbinding maken met jezelf – Grenzen herkennen-erkennen-bewaken

Via via kreeg ik de tip om, gezien mijn klachten van vermoeidheid, depressieve gedachten, mij afvragen wie ik eigenlijk ben en mag zijn, om op zoek te gaan naar een haptotherapeut. Via google kwam ik op de site van Jitske terecht en zelfs via het beeldscherm had ik het gevoel, n.a.v. haar introductie, dat zij mij begreep. Ik heb contact gezocht via de mail en werd al dezelfde dag terug gebeld en hebben we een afspraak gepland. In het begin was het vooral praten van mijn kant, en doorvragen, observeren en benoemen van haar kant. Voor mij was dat al een hele opluchting: erkenning krijgen voor wat ik voelde, en dacht. Nadenken waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe. Toen ik de bank op moest was dat wel even wennen; ik vond het zo lastig om te voelen, ik deed alles met mijn hoofd. Jitske heeft me geleerd om te voelen en daarin ook te leren grenzen aan te geven en vooral ook te leren dat ik er zijn mocht zoals ik ben. Wat voor mij ook belangrijk was, leren verbindingen te leggen, hoe doe je dat, wat roept dat op bij anderen maar ook bij mijzelf. Al met al een behandeling waar ik enorm van ben opgeknapt. Als ik kijk wie ik nu ben? Weer energiek, geloof in mezelf en ik voel me steeds krachtiger worden. De praktische elementen uit de behandeling zijn een deel van mijzelf geworden zodat ik ze voor mijzelf en anderen in kan zetten.

Zo maar een paar kreten die mij erg hebben geholpen:

– Stop nog als het leuk is
– Ontspanning zoeken buiten je gezin
– Zoek het comfort, niet de pijn
– Antenne meer naar buiten gericht dan naar binnen.

Onzekerheid

Via via had ik weleens gehoord van haptotherapie, maar eigenlijk wist ik niet zo goed wat ik er van moest verwachten. Ik hoef toch met niemand te praten, ik ben toch niet gek? Het afgelopen jaar ben ik onder behandeling geweest bij Jitske.
Om de stap te zetten was voor mij best lastig. Na een aantal baan ervaringen wat mij erg tegen viel, wist ik niet meer wat ik precies wilde in het leven qua baan.Dat beïnvloede behoorlijk mijn leven. Het voelde voor mij als een erg groot probleem. Ik wist niet meer hoe ik uit de negatieve spiraal moest komen en wilde erg graag werken aan mijn onzekerheid. Toch kwam ik er zelf niet uit en zat totaal niet lekker in mijn vel. Totdat iemand mij tipte en zei joh is dat niet wat voor je? (nadat mijn familie dat ook al eens gezegd had). Toen heb ik besloten toch de telefoon te pakken en eens te horen of ik terecht kon. Al snel was er plek en kon ik bij Jitske terecht.
Ik vond het eerst best spannend want je weet niet goed wat je te wachten staat. Ik voelde me al erg snel om mijn gemak bij Jitske en kon goed mijn verhaal vertellen en had het gevoel dat ik begrepen werd. Na een aantal keer gesproken te hebben met Jitske was het tijd om eens te kijken hoe het in mijn lijf zat. Dan word al gauw een spiegel voor gehouden, soms schrik je daar van maar het zet je wel aan het denken. Om je gevoel uit te leggen vond ik in het begin wel lastig ook omdat je niet goed wist wat je voelde en hoe je dat moest uitleggen. Dat groeide en vanzelf ging dat beter. Ik voelde al snel dat ik me beter voelde en heb ook echt hele fijne tips gekregen waar ik voor thuis ook veel aan had. Vooral je gevoel volgen en niet alleen je hoofd, luisteren naar jezelf. Je kunt het voor jezelf een stuk makkelijker hebben als je weet wat je aan jezelf en in je lijf kunt veranderen. Ook als het goed gaat moet je je er bewust van zijn en niet op de automatische piloot verder gaan. Ik reed vaak weg bij Jitske met een super fijn, opgelucht en zorgeloos gevoel. Je denkt vaak dat je alleen voor een groot probleem met iemand kunt praten maar ook voor kleine dingen maakt het je leven zoveel rijker. Zelf heb ik geen seconde spijt gehad van dit traject ik voel me veel sterker volwassener en zelfverzekerder.

Hyperventilatie

Net zoals de meeste mensen, ben ook ik een mens met ‘bagage’. Inmiddels 51 jaar, heb ik ook de nodige -vaak onbewuste- ‘patronen’ opgebouwd.
Acht jaar geleden ben ik, met man en kinderen, een andere weg gegaan. Eigen keuzes gemaakt, en een nieuw leven opgebouwd, los van benauwde familieverbanden. Als je uit zo’n strak kerk/familie systeem stapt, kom je eerst in totale chaos terecht. Je moet voor jezelf leren denken, je moet eigenlijk ontdekken wie je zelf nou eigenlijk bent. En ondertussen moeten je kinderen begeleid worden, die komen met de nodige vragen, waar je zelf eigenlijk nog niet eens antwoord op hebt. Kortom: een hele klus! Samen zijn we daar uitgekomen. En je denkt dat je alles aardig onder controle hebt en dan op een dag… ga je hyperventileren. Naar de huisarts, en die stuurt me door naar de Haptonoom voor wat ‘Ademhalingsoefeningen’. Klinkt aannemelijk. En zo kwam ik bij Jitske terecht. Ik dacht daar met een keer of 3 wel klaar te zijn, maar dat liep anders. Ik dacht alles wel een plek gegeven te hebben maar kwam er gaandeweg achter dat er nog een stukje te gaan was, en daar had ik deskundige hulp bij nodig!

Gevoel en verstand
Buik en hoofd
Daar was nog veel te ontdekken.

In eerste instantie was ik nogal sceptisch. Je weet wel: vaag gedoe, flauwe oefeningen, enz. Een beeld dat ik ook om me heen wel hoor, maar totaal verkeerd! Gaandeweg in de gesprekken maakte Jitske mij er van bewust hoe ik alles onder controle hield door met mijn hoofd de dingen te beredeneren. Ze leerde me weer te durven voelen, en dat is best eng. Waar zit je gevoel? Altijd gedacht: in mijn hoofd. Dus niet!: je gevoel zit in je buik! (trouwens gewoon een bijbels gegeven: zie: klaagl.1:20 en Marcus 6: 34 waar de uitdrukking ‘innerlijk bewogen’ afgeleid is van het Griekse woord voor ‘ingewanden’ dus: buik)
Jitske maakte me d.m.v. eenvoudige oefeningen bewust van mijn lichaam. Zette me met beide benen letterlijk weer stevig op de grond. Ze leerde mij dat er naast mijn twee aangeleerde houdingen, de vecht- en de vlucht houding, nog een derde bestond: staande blijven! ‘Gewoon’ je ruimte innemen, je plekje op deze wereld, je bent iemand! Jitske heeft me geholpen om dat te ontdekken en in praktijk te brengen. En dat geeft rust, ruimte en ontspanning
Vaag gedoe? Helemaal niet! Heel duidelijk en erg praktisch!

Langdurige nekklachten – Bewust worden van je lichaam

Ik had al jaren last van mijn nek en kwam via fysiotherapie bij de haptotherapeut, Jitske. Daar bleek dat mijn nekpijn niet een opzichzelfstaand probleem is maar dat de nekpijn ergens vandaan kwam. (Men zij in de afgelopen 20 jaar, dat komt door spanning maar heb nooit kunnen vinden hoe ik ermee om kon gaan zodat de bron werd aangepakt van mijn nekpijn. Spieren los masseren en oefeningen doen was niet afdoende).
Als er een moeilijke of onverwachte situatie ontstaat dan ‘bevriest’ mijn lichaam, ik zet mijn lichaam onbewust vast. Van daaruit krijg ik dan ook de nekpijn weer. Door de ervaring bij de haptotherapeut, werd ik me bewust wat ik met mijn lichaam doe in bepaalde situaties. Daarnaast ontdekte ik dat ik niet een soort van filter heb waarbij ik de indrukken stapje voor stapje kan laten binnen komen, of een grens die mij bewaakt voor indrukken die bij me binnen komen. Bij mij staan alle ramen open, ook de zolder raampjes. Dit betekent dat voor mij veel indrukken emotioneel sterk binnen komen. Deze 2 samen zijn belangrijke ontdekkingen, indrukken die sterk emotioneel binnen komen en dat mijn lichaam verstijfd.
Eigenlijk is er nog een 3e belangrijke. En dat is dat ik mezelf veel op de kop geef als iets niet lukt of het kan altijd nog beter. Het boek van de hoogste plank?
En nog een 4e. Tijd, ik was nooit van de klok, geen horloge, vaak te laat, ik zat in ‘geen tijd’. Maar ondertussen scheur ik wel door de dag heen alsof alles op een dag af moet. Ik betrap me er nog best vaak op dat ik weer aan het racen ben, ben aan het laagvliegen. Ik heb ook gemerkt dat ik dan gedissocieerd ben en niet bewust ben en geen voldoende aandacht heb voor mezelf of de ander, gebruik mezelf als werktuig. Op een gegeven moment wil mijn lichaam niet meer en doet er van alles zeer.
Ik rende onder een boom door in onze achtertuin, ik stopte en werd bewust van dat ik aan het rennen was en waarvoor? Tegen welke klok? Ik moest erom lachen, wel een zeldzaam moment. Nu gebeurt het vaker dat ik me dan bewust wordt en een treetje, een paar treetjes zachter wordt. Ik wordt bewuster in wat ik doe en heb meer aandacht voor wat er is of zich aandient en kan daar dan ook meer flexibel mee om gaan, niet in de lijn van verwachting wat ik die dag allemaal zal gaan doen.

Stap voor stap gingen we, Jitske en ik aan de slag zodat ik kon ervaren wat ik in bepaalde situaties deed en bewust worden van mijn lijf. Het voelen van mijn lijf. Niet alleen bijvoorbeeld een hand op mijn been, huid en hand voelen maar ook bv de warmte van de hand in mijn been en ook binnen in mijn been kon voelen. Dus niet alleen ‘oppervlakkig’ Klinkt misschien gek maar zo werd ik stukje bij beetje weer gewaar van mijn lichaam. Vanuit dit gewaar zijn kon ik beter met mezelf afstemmen hoe ik met bepaalde situaties kon omgaan. Ik kreeg een soort van beraad in mijn lijf waardoor ik eigen antwoorden kon vinden om met die situaties om te kunnen gaan. Dus geen uit mijn hoofd bedachte, oppervlakkig, boze of uit angst gecreëerde antwoorden of reacties, of uit opgelegde normen. Nee echt in verbinding, in diep contact met mezelf waardoor ik een diep en oprecht antwoord vanuit mezelf geef en meer in balans kom in hoe ik mezelf in bepaalde situaties kan manifesteren. Ik heb meer aandacht en ben zachter voor mijzelf en dit vertaald zich ook in mijn lichaam en naar mijn omgeving. Dit geeft mij een gevoel van vrijheid, ruimte om vrij te bewegen.

Verwerken van oude pijn – erkenning aan jezelf

Voor mij was haptonomie een ver begrip. Ik had er wel eens van gehoord, maar wat het doet en waarvoor het dient wist ik niet.
Voor mij betekent het jezelf weer terug vinden door middel van de volledige aandacht en interesse van de haptotherapeut. Mensen vroegen weel eens aan mij: ” Wat houdt het eigenlijk in?” Dat kon ik moeilijk uitleggen. Nu weet ik dat de subtiele aanraking en aanwijzingen heel wat met je doen.
Stap voor stap ging ik samen met haar kijken naar stukken waar ik zelf niet bij durfde te komen, bang om mijzelf te verliezen in verdriet. Maar door haar zachte aanraking waardoor ze voelt waar de spanning zit, kon ik ontspannen en in vertrouwen samen kijken naar de pijn.
Ik heb het ervaren als een soms moeilijke, maar zeker als een verrassende reis in mijzelf. Daardoor sta ik nu veel sterker in het leven. Ik heb mijzelf terug gevonden. En daar ben ik haar heel dankbaar voor.
(een dankbare vrouw)

Wie ben ik? Wat wil ik?

Waarom ging ik naar de Haptotherapie? Ik ben een jonge meid (18), maar ik was mezelf kwijt. Ik was niet alleen op zoek naar mezelf, ik was ook bang en boos en had veel dingen opgehoopt. En wilde alles alleen doen. Door middel van de therapie vond ik een goede weg in mijn leven, ik kan nu tegen mensen zeggen wat me dwars zit, waar ik bang voor ben en waar ik boos op ben. En het mooiste is, ik ben er achter gekomen dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik ben gegroeid door de therapie en volwassener geworden. Ik heb weer zin om tegen alles wat moeite kost te gaan knokken. Ik kan het allemaal weer aan! En ga er weer helemaal voor! Hier ben ik ontzettend dankbaar voor. Het was een geweldige ervaring!

Hervinden van eigen stevigheid – verwerkingsproces

Met haptotherapie heb ik weer contact leren maken met mijzelf, met de kracht die in mij zit. En door contact te maken met die kracht heb ik geleerd om mijn verdriet uit het verleden aan te kijken een aan te pakken. En dat zonder dat ik meegetrokken wordt het zwarte gat in, waar ik eerder de controle verloor en alleen maar verder weg zakte. Het was soms heel moeilijk, maar met Jitske heb ik geleerd om zonder angst te kunnen omgaan met groot verdriet van vroeger. Ik had door de jaren heen al een manier ontwikkeld om ermee om te gaan, een overlevingsmechanisme zo gezegd, maar dat bestond vooral uit wegstoppen en niet naar kijken. Al die tijd was ik me er zeer van bewust dar er “nog iets zat”, maar toen het naar boven kwam, was het veel te overweldigend om zo maar het hoofd te kunnen bieden. Door er samen met Jitske naar te kijken en vooral door het te voelen, heb ik mijzelf weer kunnen vinden en geleerd hoe ik in de toekomst mijn eigen kracht kan gebruiken door te luisteren naar wat er in mij zit. En zo dus niet meer bang hoef te zijn voor onzekerheid of pijnlijke herinneringen.
(vrouw – 35 jaar)

Zicht op eigen patronen

De haptotherapie sessies bij Jitske van Rees heb ik als zeer nuttig en praktisch ervaren. Door middel van praktische oefeningen heb ik geleerd hoe mijn valkuilen te ervaren en hoe hiermee om te gaan. Door middel van het leren luisteren naar mijn lichaam en door bij mijzelf te zijn en te blijven, heb ik geleerd om keuzes te maken vanuit mijn gevoel. Dit werkt “bevrijdend”.
(vrouw, 50 jaar)

Niet vanuit het hoofd maar vanuit het lijf!

Via een verhaal in de plaatselijke krant werd ik geattendeerd op de positieve ervaringen van een cliënt na een traject bij een haptonoom. Ik werd getriggerd doordat deze cliënt veel klachten had waar ik zelf ook mee liep. Ik had mezelf voorgenomen om een intake te doen. Na lang wachten heb ik de stap genomen om Jitske te mailen. De volgende dag werd ik al teruggebeld en hebben we een intake gehad. Dit beviel direct en het viel me op dat het laagdrempeliger was dan ik me vooraf voorstelde. In de diverse consulten die ik heb gehad hebben we iedere keer nieuwe zaken beetgepakt. Belangrijkste lessen die ik heb geleerd zijn: dicht bij mezelf blijven, hoe voel ik me echt?, pauzemomenten creëren en ruimte inbouwen, flexibel kunnen zijn en het belangrijkste voor mij persoonlijk: niet uit het hoofd, maar vanuit het lijf! Door dit traject met Jitske ben ik op weg geholpen om mezelf verder te ontwikkelen. Ik heb dit traject als zeer positief ervaren en kan Jitske van harte aanbevelen.